19 eylül benim doğum günüm. Yani, doğum günümü neredeyse kimse kutlamadı desem yeri vardı. Çocuklar sizinle önce öğlen yüzmeye gittik ve çıkışta markete uğrayıp bir şeyler aldık. Akşam saat 6’yı buldu eve gelirken. İçimden annenizin de unuttuğunu geçirmeye başlamıştım. Biraz bekeleyecektim ve sonra sizin de doğum günümü unuttuğunuzu söyleyip, ufaktan serzenişte bulunacaktım. Ancak, eve gelip kapıyı açtığımda anneniz bizi kendi yaptığı yaban mersinli doğum günü pastası ile karşıladı. Siz de biliyormuşsunuz ama hiç çaktırmadınız.
Pasta çok lezzetliydi. Anneniz bir de bize çok güzel bir doğum günü masası hazırlamıştı. Hep beraber tadını çıkardık. Aslında ben her ne kadar doğum günümün olmasına ya da kutlanmasına çok önem vermediğimi ifade etsem de, hatırlanmak, düşünülmek insanı mutlu ediyor. Annem ve babam hatırlamadılar. Onlara kızamam tabi, yıllarca zaten hep doğum günlerimi kutladılar. Ben daha küçükken ve ekonomik durumumuz çok iyi değilken bile dedeniz benim için pasta alır, babaanneniz de çok güzel doğum günü sofraları hazırlardı. Unutmalarının sebebi olarak kendimi görüyorum, çünkü onları olması gereken sıklıkta aramıyorum, hal hatır sormuyorum. Örneğin, babaanneniz bugün beni aradı ama okulda olduğum için açamadım. Akşam arayacağımı bildiren bir mesaj attım, ama unuttum ve aramadım. Babaannenizi bu konuda çok ihmal ediyorum. Her gün arayıp 1-2 dakika hal hatır sorsam aslında çok mutlu olacağını biliyorum, ama sürekli ihmal ediyorum. Büyüsek de onların halen bizi düşündüğünü, sesimizi duymak istediklerini biliyoruz ama bunu onlardan esirgiyoruz. Yarından itibaren babaannenizi ve dedenizi her gün aramaya çalışacağım.
Onları anlıyorum. Anne ve baba çocuklarını hep özler. Çocuklar 40, 50 yaşına bile gelse, ebeveynler için halen çocukturlar. Bizim de sizi böyle özleyeceğimizin farkındayım. Bu yazıyı okuduğunuzda siz de bizi arayın, olur mu?
Bir Cevap Yazın