Kızlarım büyüyor…
Bense onların büyüyüşlerini izliyorum ve üzülüyorum. Büyük kızımla küçükken bir anlaşma yapmıştık. Büyümeyecek ve hep benim küçük kızım olarak kalacaktı. Tabi, öyle bir şey olmadı ve o büyüdü. Sonra küçük kızım dünyaya geldi ve şimdi onunla da bu anlaşmayı yapıyorum. Daha küçükken ”Tamam, baba. Büyümeyeceğim..” derdi ama şimdi aklı başına geldi ya da benim bu anlamsız isteğim artık onu sıktığı için ne zaman ona büyümemesi konusunda anlaştığımızı söylesem ”Ya, baba yaa…” diye tepki veriyor. O bile farkında böyle bir şeyin mümkün olmadığının. Daha 7 yaşında…
Neyse, zamanla onlarla ilgili çok şey yazmayı umuyorum.
Öncelikle, bu kızlarıma bir hatıra bırakma projesini deftere yazmayı denedim. İyi başladım, güzel deri kaplama defterler aldım. Ancak, sürekli yazamadım. Çoğu insan gibi, bir işe büyük bir heves ve istek ile başlayıp, o işi yarım bıraktım. Ayrıca, bu deftere yazma konusunun uzun süre gizli kalamayacağını da düşündüm sonra. Muhakkak, bir gün bu yazılarımı fark edecekler ve okuyacaklardı. Bir de kızlarım büyüyene kadar kaç defter yazabilirim ki… Son olarak, bir blog sayfasına yazmaya karar verdim. Zaten teknoloji bu hızla gelişmeye devam ettikçe, gelecekte defterlerin ya da kitapların da pek önemi kalmayacağını düşünüyorum. Belki, bu şekilde yazdıklarım çok daha uzun süre yayında kalır ve kızlarımın okuması için daha verimli olur.
Burada yazdıklarımı okudukça eski günleri hatırlayacağımızı, hafızamızın tazeleneceğini ve o anları tekrar tekrar yaşayacağımızı düşünüyorum. Günler geçiyor, çok şey yaşanıyor ancak geriye baktığımızda artık çoğu anıyı hatırlamakta zorlanıyoruz. Eskiden, fotoğraf albümlerine baktıkça, o günleri hatırlardık. Şimdi artık albümler yerine, içerisi neredeyse hiç bakmadığımız binlerce fotoğrafla dolu bellekler var. Şuan belki 20.000 fotoğrafımız var ve biz neredeyse hiç açıp bakmıyoruz. Eşim ve ben bazılarını seçip albüm yapmayı düşünüyoruz, ama bu konuda da ihmalkar olduğumuz için 13 senedir bu eylemi gerçekleştiremedik. Ben yazarak, ara sıra geri dönüp okuyarak bu günleri aklımda canlı tutacağımı düşünüyorum. Günü geldiğinde ailemle de paylaşacağım. Belki yıllar sonra…
Kızlarıma çok güzel bir hediye olacağını düşünüyorum. Düşünsenize aradan on yıl geçmiş ve onlara böyle bir blog sayfam olduğunu söylüyorum. Açıp, heyecanla her anıyı okuyacaklarına inanıyorum. Okudukça, o günler akıllarında tekrar canlanacak, unutulan anılar geri gelecek.
Sevgili eşim ve kızlarım, sizleri çok seviyorum…
Bir Cevap Yazın